www.allekicz.pl

Film The Godfather jest bardzo popularny na świecie więc chyba nikogo nie dziwi, iż powstała też gra na podstawie tej licencji. Licencja na podstawie tego filmu wydaje się nie do zepsucia i faktycznie w przypadku pierwszej growej odsłony The Godfather na PS2 okazał się naprawdę fajną grą. Tym razem EA postanowiło wydać kolejną grę która opowiada o losach rodziny Corleone. Jak się im to udało? Na początek powiem tylko tyle, iż na PS2 grało się lepiej.

Welcome in the family

O fabule The Godfather II EA nie mówiło zbyt wiele więc ja też nie powinienem, ale podstawy zdradzić trzeba. Gracz wciela się w Dominica który jest członkiem rodziny Corleone. Jego zadanie jest założenie silnej rodziny oraz przejęcie kontrolę nad interesami w Kubie, Nowym Jorku oraz na Florydzie. Podczas grania napotkacie się na kilka mniej ciekawych i bardziej ciekawych zwrotów akcji. Szkoda tylko, iż te zwroty akcji zaczynają się ciekawie, a kończą średnio na jeża. W porównaniu do poprzedniczki sequel stracił odrobinę klimatu jaki towarzyszył pierwowzorowi. Może dlatego, iż zabrakło Dona Vito (jest on tylko raz w intrze gry)? Nie oznacza to, iż gra całkowicie straciła klimat. Nadal można poczuć się jak członek rodziny, a dokładniej jako Don swojej rodziny. Historja w The Godfather II to zdecydowanie plus. Fabuła wciąga choć nie podąża wiernie za historią filmu The Godfather Part II. Smaczkiem dla fanów filmu jest fakt, iż kilka postaci wygląda podobnie do aktorów z filmu.

Samolotem podróżować.

W grze mamy 3 miasta, Kuba, Nowy Jork i Floryda. Nowy Jork i Floryda wyglądają dość podobnie, natomiast Kuba to całkiem inna bajka. Jest tu wiele straganików i prawie na każdym skrzyżowaniu stoi policja co się nie zdarza w innych miastach. Zdecydowanie największym miastem jest Floryda. Do niektórych części wspomnianego miasta trzeba dojechać korzystając z autostrady. Raczej najmniejszym miastem jest Nowy Jork. Miasta są ciekawie zaprojektowanie jednak po dłuższym graniu wszystkie miasta zaczęły mnie nużyć. Pomiędzy miastami gracz przemieszcza się za pomocą samolotów. Wystarczy pojechać na lotnisko i wskazać do jakiego miasta chcesz pojechać i potem tylko wystarczy przeczekać krótki loading i po sprawie. Ważną rolę w grach tego typu odgrywa policja. W The Godfather II w większości przypadków postrzela trochę i da se spokój jeżeli wyjedziecie z miejsca zagrożenia (ta arena jest pokazana na mini-mapce). Nawet jeżeli zagrożenie sięgnie najwyższego stopnia to do akcji wkracza kilkanaście samochodów policyjnych które próbują blokować drogę jednak co bardziej wprawieni gracze bez problemu poradzą sobie i z takim zagrożeniem. Sprawę ułatwia fakt, iż wystarczy wejść do swojego mieszkania aby zagrożenie minęło. Jeżeli będziecie kraść auto lub popełniać jakieś inne przestępstwo to musicie liczyć się z tym, iż na miejscu mogą znaleźć się świadkowie zdarzenia którzy powiadomią policję jeżeli szybko nie uciekniesz. Jest na to kilka sposobów. Po pierwsze można iść i dobić świadka aż on się zgodzi nie mówić o tym co widział. Po drugie można go zabić (ale wtedy może znaleźć się kolejny świadek). Zdecydowanie najlepszym wyborem jest szybkie odjechanie ze strefy zagrożenia i po strachu. Można też przekupić policję dzięki czemu przez pewien czas można robić prawie wszystko, a policja nawet się tym nie zainteresuje.

Widok Dona

Największą zmianą w The Godfather II względem The Godfather I jest tak zwany "Widok Dona". Jest to po prostu mapa z jej widoku można zarządzać ochroną w różnych interesach, wysyłać ludzi na pomoc do atakowanych lokali, wysyłać swoich ludzi aby wysadzili interes wrogiej rodziny lub przejąć ją. Z "Widoku Dona" można też sprawdzić zarobki, drzewo swojej rodziny oraz rodzin konkurencyjnych. Jeżeli zapragniesz dowiedzieć się ile zarabiasz na tydzień to też możesz sprawdzić to w Widoku Dona. W tym jednym miejscu jest po prostu wszystko. Można też dodawać ludzi do swojej ekipy. Najwięcej można zabrać ze sobą do 3 ludzi. Widok Dona dodaje do gry mały element strategiczny który uprzyjemnia rozgrywkę. Ważne jest aby ulepszać umiejętności swojej rodziny i przede wszystkim swoje. W odpowiednim miejscu w Widoku Dona można zwiększyć celność danej postaci podczas używania broni krótkiej lub ciężkiej, zwiększyć liczbę punktów zdrowia, kupić nową broń oraz zmienić strój danemu członkowi rodziny. Podobne ulepszenia są też dostępne dla głównego bohatera w grze.
Warto też poświęcić kilka linijek edytorowi postaci. Możliwości które dawał edytor zadziwiały już w pierwszej części Ojca Chrzestnego więc teoretycznie w sequelu możliwości powinny być powiększone tym bardziej, iż jest to przesiadka na nextgeny. Jak wyszło? Podobnie jak poprzednio. Wiele opcji uśnięto (np. podkrążone oczy, śmieszki itp.) dzięki którym można było stworzyć wymarzoną postać.
W The Godfather II można zmienić takie rzeczy jak brwi, miejsce ustawania brew, detale związane z oczami, szczęką, wybrać fryzurę, zarost oraz karnację skóry. Co ważne też można ustawić posturę postaci. Niestety zabrakło możliwości ustalenia wzrostu postaci. Tak czy inaczej możliwości są naprawdę duże i zanim skoczycie swoją postać minie trochę czasu. Zdecydowanie powiększyła się garderoba dla postaci. Są koszule codzienne, do garnituru, do smokingu itp. Można ubrać swoją postać w sweter, kurtkę, marynarkę czy nawet koszulę polo. Do wyboru są spodnie codzienne i do garnituru. Do tego dochodzą buty, kapelusze, okulary, zegarki i wiele więcej dodatków. Naprawdę jest w czym przebierać. Po tym względem zdecydowanie wyszło lepiej niż w poprzedniej odsłonie gry.

GamePlay

Według wielu graczy sednem w każdej grze jest gameplay. Cóż, trudno się z nimi nie zgodzić (choć szczerze mówiąc grafika też pełni bardzo ważną rolę). Po miastach podróżuje się oczywiście samochodami, ciężarówkami i... no właśnie jedynie samochodami i małymi ciężarówkami. Nie ma nawet autobusów! Na drogach panuje nuda z powodu małej różnorodności samochodów. Co do modelu jazdy samochodami to też nie jest za różowo. Na początku miałem problemy z opanowaniem maszyny i szybkim wchodzeniem w zakręty jednak po kilku minutach wszystko nabrało innego tempa. Bardzo kuleje system zniszczeń. Jest on całkowicie nie zgodny z realizmem. Wystarczy leciutko uderzyć skrawkiem samochodu aby cała blacha z danej strony stała się pogięta. W dodatku szyby pękają po pierwszej kuli jednak całkowicie wypadają po porządnym ostrzale. Niestety pod tym względem autorzy gry nie zrobili żadnego postępu.
Cover system. Jest to czymś bez czego mało która gra wychodzi zwycięsko. Podobnie pomyśleli sobie widocznie autorzy gry jednak zapomnieli, iż samo dodanie systemu osłon nie czyni gry perełką. Wspomniany system należy dopracować o czym zapomniano. Po pierwsze kiedy postać przystaje do ściany to źle się celuje. Po drugie źle się przemieszcza pomiędzy przeszkodami. W trakcie przechodzenia gry cover systemu użyłem ok. 3-5 razy. Fajnie wypadło celowanie (bez cover systemu).
Po wyciągnięciu broni można normalnie celować, a po naciśnięciu L1 postać sama wyceluje lub przybliży celownik w zależności od sytuacji. Jeżeli postać sama wyceluje w przeciwnika to wtedy można spokojnie przesunąć celownik na ramienia przeciwników lub podnieść w samą głowę. Sprawuje to się dobrze jednak należy pamiętać, iż identycznie było na pastgenach co do plusów nie można zaliczyć.
Misje w grze to zazwyczaj wyciągnięcie haraczu od sklepikarzów lub kierowników melin. Zdarzają się też zadania polegające na zabiciu kogoś lub przejęciu posiadłości konkurencyjnej rodziny. Zanim przejmiecie posiadłość konkurencyjnej rodziny musicie najpierw przejąć wszystkie interesy danej rodziny. Warto też "wysłać wiadomość" wybranej rodzinie czyli mówiąc po naszemu warto zabić kilku z ważniejszych członków konkurencyjnej rodziny. Zanim będzie możliwe zabicie ważniej osoby w rodzinie wrogów trzeba uzyskać informacje w jakim miejscu się dana osoba znajduje i w jaki sposób należy ją zabić (ponieważ nie wystarczy zabić w dowolny sposób ). Aby uzyskać te informacje należy znaleźć na ulicy osobę która przekaże nam te informacje jednak tak jak i w prawdziwym życiu tak i w świecie gry nic nie ma za darmo. Zanim ktoś przekaże wam ważne informacje musicie wykonać dla tej osoby przysługę. Zazwyczaj tą przysługą jest konieczność pobicia, ale nie zabicia kogoś, czasami należy zniszczyć dany sklep lub okraść inny sklep. Ogólnie rzecz ujmując zadania dodatkowe jak i misje powtarzają się dość często i po pewnym czasie zaczynają nużyć.

Online

W dzisiejszych czasach prawie żadna gra nie może obejść się bez trybu online. Tak jest w dzisiejszych czasach, że ludzie wolą grać razem z kolegą który mieszka daleko zamiast w pojedynkę. EA nie chciało zostać w tyle i też zaimplementowało tryb multiplayer do gry The Godfather II. Oczywiście wypada temu trybowi poświęcić osobny, malutki akapit. Po pierwsze chciałbym powiedzieć, iż wiele czasy w online nie spędziłem jednak kilka słów napisać mogę. W grze jest kilka trybów, a ja niestety miałem okazję zagrać jedynie w dwa tryby z powodu małej ilości graczy na serwerach. Pierwszy tryb w który zagrałem to Team Deathmatch. Tego trybu chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Kolejny tryb to Podpalacz który polega nie tylko na eliminowaniu przeciwników. Najważniejsze jest puszczanie z dymem różne beczki, cysterny itp. Po wysadzeniu kilku rzeczy zwiększa się mnożnik punktów. Właśnie punkty. W świecie The Godfather II znane nam punkty z innych gier to pieniądze które zarabiamy za zabijanie innych itp. Co ciekawe te pieniądze które zarobicie online zostaną one ;przelane na wasze konto w single. Ogólnie single w The Godfather II to raczej nic ciekawego. Więcej napisać o tym trybie nie mogę ponieważ nie spędziłem w nim wiele czasu.

Kochanie jak ty dziś źle wyglądasz... :rol:

Nie bagatelną role w każdej grze pełni oprawa graficzna. Wiele ludzi mówi, że ważne aby grywalność była na wysokim poziomie, a dźwięk i grafia schodzi na ostatni plan, ale spójrzcie prawdzie w oczy. Każdy spojrzy łaskawszym okiem na grę fajną i ładną niż na grę fajną i brzydką. Niestety grafika w The Godfather II to całkowite przeciwieństwo Killzone 2. Gra jednym słowem jest brzydka. Może nie na tyle aby nie dało się na nią patrzeć, ale łatwo dopatrzycie się odstających kwadracików, zdarzają się doczytujące się tekstury. Animacja postaci też nie wybija się z tłumu. Cała gra jest przekoloryzowana. Nie zrozumcie mnie źle, budynki nie mają wszystkie kolory świata jednak gra jest kolorowa co według mnie nie pasuje do opowieści o rodzinie mafijnej. Na szczęście da sie do tego przyzwyczaić. Modele bronie też nie są imponujące jednak na szczęście są one małe i nie zwracałem na nie zbyt często uwagi. Zdecydowanie lepiej gra prezentuje się od strony dźwiękowej. Wszystko brzmi tak jak powinno. Strzały z broni palnej są dobrze wykonane, dźwięki samochodów też są porządne. Według mnie zepsuto soundtrack. Zmieniono melodię (choć czasami dojdą was słuchy oryginalnej melodii ojca chrzestnego.)

Kupić czy nie kupić?

Właśnie takie nasuwa się pytanie dla wielu z was (zgaduję). Według mnie gra nie jest warta swojej ceny. 200 zł to dużo jak na średnią grę. Fani filmu i poprzedniej odsłony The Godfather też powinni się wstrzymać przed zakupem gry. Wiem dobrze ponieważ sam jestem fanem filmu i pierwszej części tej gry. The Godfather II nie jest żadną konkurencją dla takich gier jak GTA4. Nie dorównuje tej grze pod żadnym względem. Wygląda na to, iż EA chciało łatwo zarobić co raczej się nie uda. Grało mi się przyjemnie jednak nie na tyle abym był w stanie polecić tą grę znajomemu lub wystawić tej grze większą ocenę niż widzicie poniżej. Tym bardziej nie dałbym za tą grę 200 zł. Szkoda, że nie ma dema na PSS. Krótko mówiąc odradzam zakupu The Godfather II ponieważ jest to zwykły średniak nie wybijający się z tłumu i co ważne nie zmieniło się w tej zbyt wiele względem pierwowzoru.

PS. Osoby które nie znają języka angielskiego ucieszy fakt, iż gra ukazała się w polskiej wersji kinowej.

« poprzednia		następna »